کان

م چۊ کان بەرزی، دەم لە ناو خوەم
لە بانا دەم لەناو، کەناو خوەم
ت هایدە کوو عەزیز دڵ ک بۊنی
شەوی هزار جار مرم، لە تاو خوەم
م بەێداخ هۊچ کەسی نەنامەشان
م ئاخری کوشیەم لەڕکاو خوەم
نە! ت دی لە م نەتوا ک بی‌دەنگ بووم
م دەس نیەنەمە بان کڵاو خوەم
من و ت شیر یەک خواردیمە، کەسم!
وە م دی حەرامە بوو گوڵاو خوەم
کەم بۊش ڕووژی وە حساو یەک ڕەسیم
م بەسامە حساو و کتاو خوەم
تنیش هەێ نمەناز واران بچوو
م نیەشوورم دەسم سەراو خوەم

M çü kan berzî, dem le naw xwem
Le bana dem lenaw, kenaw xwem
T hayde kû ’ezîz dil k büny
Şewî hizar car mirim, le taw xwem
M بەێداخ hüç kesî nenameşan
M axrî kuşyem lerkaw xwem
Ne! t dî le m netwa k bî‌deng bûm
M des nyeneme ban kilaw xwem
Min û t şîr yek xwardîme, kesim!
We m dî herame bû gulaw xwem
Kem büş rûjî we hisaw yek resîm
M besame hisaw û kitaw xwem
Tinîş هەێ nimenaz waran biçû
M nyeşûrim desim seraw xwem